Roulotte.nl | weblog

Vandaag waren we te gast in het kasteel van Breda, een oude burcht in de binnenstad, die sinds 1828 de functie van Koninklijke Militaire Academie heeft. Wij behoorden tot de genodigden bij de 10e uitreiking van de BeNeLux-Europa prijs aan Herman Achille Van Rompuy (België), president van de Europese Raad, Neelie Kroes (Nederland) en Viviane Reding (Luxemburg), commissarissen Europese Unie. Onze goede vriend Rob mocht tijdens deze feestelijkheden ten overstaan van het presidium en een volle zaal met vele hoogwaardigheidbekleders een speech houden over zijn scriptie waarvoor hij vandaag zijn welverdiende B.U.C. ( BeNeLux-Universitair Centrum) certificaat ontving. Een zonnige feestelijke dag waarbij Rob voor ons in het middelpunt stond. Precies één jaar geleden stond dezelfde Rob als Pipo de Clown in het middelpunt van de aandacht van de Rett meisjes en hun familie tijdens de Rett familiedag in Heythuysen. Ongewild dwaalden mijn gedachten tijdens de vele toespraken af naar die dag: regelmatig trok ik in gedachten parallellen met het vorig jaar… Tijdens de registratie bij de toegang van het kasteel zag ik in gedachten Rob en Yvonne’s dochters Yvette en Danique aan de registratietafel zitten om alle Rett gezinnen welkom te heten. De daadwerkelijke uitreiking van de BeNeLux-Prijzen aan de laureaten voelde als het planten van de rode Rett rozen door onze ambassadeur Bartho Braat, Rett meisjes Marlies en Menina en co-rozenplantster Lieke van Lexmond. De laureaten ontvingen een zware medaille aan een zwart velours lint, onze Rett rozen werden gesierd door witte stof met rode stippen en zij staan inmiddels goed geworteld, als trofeeën op ons erf waar ze sinds deze week trots en weelderig bloeien. Neelie Kroes vertelde ons dat ze in haar toespraken altijd dezelfde vraag aan haar publiek stelt: “wilt u onze buddy zijn”? Zonder dat wij die vraag stellen ontpoppen zich rondom onze Rett gezinnen talloze “buddy’s” die meehelpen in de zorg voor onze meisjes. De sopraan Irene Meeuwis die  prachtige muzikale intermezzo’s bracht kon niet voorkomen dat mijn aandacht vaak gevangen bleef bij de grove parelarmband om haar rechterarm; net zo een als Willeke Alberti vaak tijdens haar optredens draagt.  Rob hield een korte, krachtige, duidelijke speech over zijn scriptie en het onderzoek dat hij deed naar de onderlinge informatieverstrekking tussen (inter)nationale politiecorpsen, waarbij hij zich even persoonlijk tot Neelie Kroes en Viviane Reding wendde. Hij was geïnspireerd door hun manier van spreken; niet vanaf een spiekbriefje maar “gewoon” op gevoel. Tranen prikten achter mijn ogen. Trots, zo trots op onze (Pipo) Rob, dat de tranen zich een weg zochten, net zoals de tranen die er af en toe waren tijdens de familiedag. Tranen van ontroering bij het zien van genietende Rett meisjes in de Dutchtubs, de emotie die ik voelde bij Willekes lied “Samen Zijn”, haar warme woorden voor mij persoonlijk en trots op alles wat we met behulp van vele vrijwilligers voor elkaar hadden gebracht. Het maakt niet uit of Rob een politiepet opzet of dat hij met bolhoed en een zonnetje op zijn wang met zijn Mammaloe door onze tuin loopt. Rob is van alle markten thuis! Zoals de vrijwilligers het vorig jaar een woord van dank uitspraken dat ze een dagje in het leven van de Rett gezinnen mochten kijken… zo zeggen wij vandaag dank aan Rob en zijn familie dat wij vandaag deze bijzondere ervaring van heel dichtbij mochten meemaken.